කවි පදවැල් කඳු ගණන් යමල් ගැන එක කවියක්වත්
නො ලියූ එක කවියෙක් වත්
ලොවේ කොතැන හෝ නැත්තෙය
මලෙක මෙලෙක සුවඳ පැහැය
ලලනාවක උවම් පිණිස
පන්හිඳකට තෙලි තුඩකට
අසු නූනොත් එය පුදුමෙකි
මලෙක නමින් ගැහැනු පිරිමි
කොතරම් නම් හැඳින්වේ ද
හිසෙහි රැඳෙන ගෙලෙහි රැඳෙන
නන් පැහැමල් කොතෙක් වේද
මඟුලට මළගමට සුදුසුමල් නැති වුව මහ අඩුවෙකි
පෙම්වතුනට පින්වතුනට
මලක් ලදොත් මහ සතුටෙකි
මලක් වගේ රැක ගන්නට
දෙන පිළිණය තිළිණයක් ය
මී බී බිඟු කැල දෙන හඬ
කවියන් හට ගීතයක් යකවියාණෙනි, මේ අහන්න
සියවස් ගණනක් තිස්සේ
මා ගැන එක කවියක්වත්
නිකමටවත් ලියා ඇද්ද?
සතර අතට ඇදී ගොසින්
පස විනිවිද පොහොර සොයා
ඔබ හට මල් පල දෙන්නටමා සිදු කළ වැර වෑයම
නිකමටවත් පෙනුණෙ නැද්ද
මුල් නොපෙනෙන මල් පෙනෙනා
‘මිනිස් දහම’ එසේ වුවත්
කවියාණෙනි මේ අහන්න
මා ගැන කවියක් ලියන්න’
